OBSERWACJE KOBIETY PRACUJĄCEJ Z DRUGIEJ STRONY LADY

4 października minie rok mojej pracy w sklepie piekarniczo-cukierniczym na stanowisku sprzedawca – kasjer. Chciałam podzielić się z Wami, Drodzy Czytelnicy najciekawszymi spostrzeżeniami i sytuacjami jakie spotkały mnie podczas obsługiwania klientów. Być może zainteresuje Was to co czuje i przeżywa sprzedawca. Każdy z nas robi zakupy, ale mało kto wie, co dzieje się tam gdzie nie mamy dostępu, czyli za kontuarem. Lubię swoją pracę i ludzi, których mam przyjemność obsługiwać, kłopoty zaś ,,zostawiam w domu”. Klienci, z reguły, widzą mnie uśmiechniętą i pozytywnie nastawioną do tego co robię. Myślę, że właśnie moja postawa i zachowanie ma ogromny wpływ na to jak postępują w stosunku do mnie. Wyznaję zasadę, że dobrego człowieka, szanującego innych, trudniej przychodzi skrzywdzić, komukolwiek. Chociaż nikt nie jest idealny i zdarzają mu się potknięcia, lubianemu łatwiej się wybacza, zapomina i przechodzi do porządku dziennego.                                                                                                                            

Przede mną w tym sklepie, przez sześć lat, pracowała pani, nazwijmy ją umownie Genia, bardzo lubiana przez klientów. Potem, po jej przeniesieniu, przez jakiś czas punkt obsadzano przypadkowymi ludźmi wypożyczonymi z innych cukierni Firmy. Ludzie tego nie tolerują, lubią mieć swoją panią w osiedlowym sklepie. Sami rozumiecie więc, że w takiej sytuacji, nastawienie kupujących do mnie było, mówiąc eufemizmem, nieprzychylne. Co więcej niektórzy, najbardziej zdesperowani w walce o powrót dawnej pani, robili wszystko by zniechęcić mnie do pracy w tym miejscu. Po prostu nie chcieli mnie tu i tyle. Byłam niewzruszona i zawsze równie grzeczna i uśmiechnięta. Wiedziałam, że po jakimś czasie ,,odpuszczą”, uznają mnie za swoją. Długo nie musiałam czekać, bo z każdym dniem ubywało frustratów, a atmosfera stawała się przyjemna przede wszystkim dla mnie. Teraz mogę, z pełną odpowiedzialnością, powiedzieć, że praca w sklepie to sama przyjemność.                                                                                                                          

Ale wróćmy do początków. Nieprzyjemnych incydentów, które zapamiętałam, nie było wiele, bo tylko dwa. Bardzo przykra, w dzień wigilii Bożego Narodzenia, miała miejsce nieprzyjemna sytuacja, której autorem był niezadowolony klient. ,,Wściekł się”, chyba tylko to słowo pasuje w tym momencie, o zupełnie błahą sprawę. Otóż przyjęłam zamówienie na rodzaj chleba, którego w tym dniu nie wypiekano. Podczas zamówienia nie wiedziałam o tym,  informacja z biura przyszła później. Nie miałam możliwości skontaktowania się z mężczyzną i wyjaśnienia. Dopiero w dzień odbioru pan dowiedział się, że towar nie jest w całości zarezerwowany. W jednej chwili zrobił się czerwony i tak zły, że nie potrafił opanować emocji, a niezadowolenie wyładował, nie przebierając w słowach, na mnie. Byłam spokojna i wyjątkowo opanowana, przeprosiłam, zaproponowałam inny asortyment, podobny do zamówionego. Nie uspokoiło to sfrustrowanego klienta, wymyślał i wyzywał bez końca. Nie wytrzymała tego długo cierpliwa pani stojąca za nim. Pewnie stwierdziła, że musi mi pomóc i zakończyć incydent. Zwróciła, grzecznie, uwagę mężczyźnie, że nie powinien w takim wyjątkowym dniu awanturować się z tak błahego powodu. Kolory na jego twarzy przeszły z jasno czerwonych w bordo, wtedy rozpętała się burza na dobre. Byłam przez moment pewna, że pan użyje laski, którą się podpierał i zbije ją i zapewne mnie też. Nagle opanował się, odpuścił i wyszedł nie kupując nic. Myślałam, że nigdy już nie zajrzy do naszej piekarni. Myliłam się, przyszedł zaraz po świętach, z czekoladą w ramach przeprosin. Do dzisiaj kupuje i jest jednym z milszych klientów. Przemyślał pewnie swoje zachowanie i uznał, że nie powinien tak postąpić. Przyjęłam przeprosiny i ,,prezent” też, czym sprawiłam przyjemność ,,odmienionemu” człowiekowi.                                                                                                         Druga przykra sytuacja miała miejsce niedawno. Klient był wyraźnie niezdecydowany co do ilości i jakości towaru, który chce kupić. Najpierw zażyczył bomby rumowe, wydrukowałam paragon. Potem drożdżówki, również na oddzielny kwit. Zakończył zakupy reklamówką, trzecim paragonem. Podsumowałam wszystkie kwoty i skasowałam należność, po czym podałam komplet dowodów  zakupu towaru. Pan wyszedł, nie zabierając paragonów, jak większość kupujących. W powyższej sytuacji doszukał się nieprawidłowości kolejny klient, który czekał  na zakup towaru. Do mnie nie powiedział nic, zadzwonił do właściciela Sieci, w której mam przyjemność pracować. Skłamał mówiąc, że nie dałam paragonu klientowi, a w ogóle sprzedałam towar bez rejestracji na kasie. Tak twierdził. Krótko potem zadzwoniła do mnie pani z biura i prosiła o wyjaśnienie sprawy. Wersja moja i pana różniły się diametralnie. Znalazłam pognieciony komplet połączonych trzech kwitów i przekazałam  jako dowód, że prawda jest po mojej stronie.                             

Więcej takich scen nie było. Drobne zgrzyty tak, typu ,,Genia wiedziała, że dla mnie chleba nie trzeba kroić, a pani nie wie”. Pomyślałam, że po sześciu latach też będę wiedziała więcej niż teraz, ale nie powiedziałam tego pani. Podałam chleb z uśmiechem i więcej przykrych uwag nie słyszałam. Inne ,,Genia miała w kącie stoliczek i krzesło, można było odpocząć porozmawiać, a pani nie ma, dlaczego?” . ,,Zawsze mogę zmęczonej osobie podać krzesło z zaplecza, kiedy poprosi, nie ma problemu”, ale nie może stać sprzęt w miejscu przeznaczonym dla klientów stojących w kolejce. Takie uszczypliwości i porównania do ukochanej poprzedniczki, wyeliminował czas całkowicie. Teraz wszyscy klienci są uprzejmi. W miejsce tamtych niegrzecznych uwag pojawiają się słowa typu: ,,Jak dobrze zaczynać z panią dzień, bo czuje się tu dobrą energię”, albo ,,Miłego dnia życzę” – słyszę od wielu wychodzących ze sklepu. ,, Dzień dobry” i ,,Do widzenia” mówimy sobie wszyscy. Rzadko wchodzi ktoś bez powitania i wychodzi bez pożegnania. To jest bardzo miłe, kiedy sklep jest pełen ludzi, a w tle słyszy się ,,dzień dobry”, ,,do widzenia”. Odpowiadam pomimo tego, że jestem zajęta, kroję chleb lub ważę ciastka. Tak trzeba. Podczas mniejszego ruchu rozmawiam z klientami. Pomimo, że jest wiele do zrobienia, staram się każdego wysłuchać. Zwłaszcza starsze osoby, samotne potrzebują podzielić się swoimi troskami z drugim człowiekiem. Oczekują pocieszenia w chorobie, usprawiedliwienia dla dzieci, które zapomniały o starej matce, ojcu. Sami rzadko ich winią, bo praca, dzieci, dom, to ich pochłania bez reszty, nie mają czasu dla samotnych Rodziców. Trzeba być taktownym, nie mówić wiele, słuchać, to wystarczy. Inni najchętniej chcieliby porozmawiać o polityce. To temat, który ucinam w zarodku. Nie mam nic na ten temat do powiedzenia.  

Dodam, na koniec, że pracuję na zmianę z bardzo młodą (22 lata) dziewczynką. W ciągu roku były trzy różne panie.  Dwie poprzednie krótko, zmieniły miejsce na polecenie właściciela. Renatka jest tu od ponad pół roku. Miła i uśmiechnięta ciągle. Nie zauważyłam żeby choć raz okazała komuś zdenerwowanie i niecierpliwość. Szybka i zwinna jak sarenka, chociaż ma poważne problemy ze zdrowiem. Klienci uwielbiają ją. Zatrudniona jest w Firmie trzy lata. Wędrowała w tym czasie od sklepu do sklepu. Zaliczyła wszystkie ( ponad 30) i w każdym miała problemy z załogą. Nikt nie chciał z nią pracować. Nie rozumiem dlaczego?  U mnie ma najwyższe noty za profesjonalizm, wiedzę, samodzielność, uczciwość, szacunek do ludzi i pozytywny stosunek do pracy, którą wykonuje.              

Pracuję i lubię tu przychodzić. Tyle na dzisiaj. Wrócę do tematu, może po kolejnym roku pracy?

 

UWIERZYCIE? SAMEJ TRUDNO MI TO ZROZUMIEĆ

Mam prawie 64 lata, a przeżywam najlepszy okres mojego życia. Kocham (od niemal 42 lat) tego samego człowieka. Co więcej? Prawie nic nie muszę.

Zapraszam do dyskusji wokół postawionej tezy. Swoją myśl rozwinę w odpowiedziach do zamieszczonych komentarzy. Nie chcę nic sugerować ani narzucać. Proszę wypowiedzcie się w oparciu o własne doświadczenia.

NAJPIĘKNIEJSZY DZIEŃ W ROKU

Z okazji zbliżającego się Dnia Matki Wszystkim: Rodzicielkom, Matkom, Mamom, Mamusiom, Mamuniom, Mateczkom, Mamulkom, Matulkom, Mamuśkom, Matuchnom, Matuleńkom, Matusiom, Mamkom składam najserdeczniejsze życzenia.                                                                         MATKA, TO SŁOWO MA WYJĄTKOWĄ WYMOWĘ.

Przeczytajcie proszę piękny wiersz napisany przez MAGNOLIĘ.

DLA CIEBIE MAMO WSZYSTKIE…

Matka to tylko jedno słowo ileż kryje w sobie treści. dała nam największy skarb- życie. Pamiętajmy o naszych matkach w dniu jej święta.

chciałabym ci mamo napisać wiersz śliczny
lecz każde słowo jest zbyt proste
moje serce się wciąż wyrywa
myśli krążą w głowie już wiem co ci powiem

kocham cię mamo i bardzo tęsknię
dziękuję za wszystko co mi przekazałaś
za wychowanie za nocne czuwanie
za ciepło i utulony sen za nauk pęk

czuję każdego dnia twe serce w moim
ku tobie płynie me ciche wołanie
choć jestem już dorosła
kocham ciebie wciąż tak samo

pragnę w dniu twego święta
przesłać ci bukiet miłości mojej
życzę ci pięknych, cudownych dni
cudownych pragnień, cudownych chwil

abyś miała wszystko co ci trzeba
zdrowie pomyślność z nieba
dziękuję ci mamo za to że jesteś
moim ramieniem w potrzebie

kochałam kocham i kochać ciebie będę ….

13.05.2009R

autor

MAGNOLIA

http://wiersze.kobieta.pl/wiersze/dla-ciebie-mamo-wszystkie-kwiaty-swiata-2758

PROSZĘ PRZYJĄĆ ŻYCZENIA ŚWIĄTECZNE

Z okazji zbliżających się  Świąt Wielkanocnych składam, Szanownym Czytelnikom i Komentatorom mojego bloga, najserdeczniejsze życzenia. Niech te wyjątkowe dni w roku będą przepełnione wiarą, optymizmem i radosnym, wiosennym nastrojem. Życzę by spotkania w gronie Rodziny i Przyjaciół zostały w Waszej pamięci jako czas dobroci i miłości wzajemnej. Zapomnijmy o troskach i goryczy dnia codziennego. Cieszmy się  wspólnym świętowaniem.

Elżbieta

TA JEDYNA PIOSENKA NASZEJ MŁODOŚCI I MIŁOŚCI

Przypuszczam, że każdy z nas ma w swojej pamięci ten  jedyny utwór, który towarzyszy mu  przez całe życie, każdego dnia, a wiąże sie z ukochaną osobą. Moja piosenka, to  grupy Smokie,  Living Next Door to Alice. Mój mąż, wtedy jeszcze syn właścicielki mieszkania, gdzie wynajmowałam pokój, budził mnie puszczając ten utwór z taśmy magnetofonowej, kiedy spałam w niedzielę zbyt długo. Był to jedyny dzień w tygodniu, kiedy mogłam odpocząć, w pozostałe pracowałam i uczyłam się, wracałam do domu o 21.00, a wychodziłam rano o 6.30. Oboje kochaliśmy tę piosenkę i lubimy ją do dzisiaj. Zawsze kiedy słyszę Smokie w tym utworze czuję dreszcz i aurę tamtych miłych, niepowtarzalnych chwil.

Proszę podzielcie się swoimi doświadczeniami na opisany temat. 



Smokie – Living Next Door to Alice (Official Video)

,,NIEROZPOZNANI” STRZEGĄ SPOKOJNEGO SNU POLEGŁYCH

Tekst dedykuję Tatulowi, dziękując za troskę i zainteresowanie. Polecam ciekawy blog prowadzony przez tego autora: 
http://tatulowe.blog.onet.pl

Gotowy wpis w wersji pamięciowej, a zdjęcia w telefonie czekały długo na opublikowanie. Wystarczyło zmaterializować myśli i zamieścić na blogu, ale i to wymagało czasu i uwagi, czego w ostatnim czasie, niestety, bardzo mi brakuje. Tatul zmobilizował mnie do pracy i powrotu do pisania.

Tym razem opowiem Wam o wycieczce rowerowej, która miała miejsce na progu zimy. Słońce w południe świeciło mocno, nawet czuło się ciepło jego promieni na plecach. Ostatni raz w 2016 roku postanowiłyśmy, z młodszą córką, wybrać się na  poznańską Cytadelę. To ulubione i wymarzone miejsce na przejażdżki rowerowe, a także niedzielne spacery dla całych rodzin. Tu można swobodnie poruszać się jednośladem po rozległym terenie, poprzecinanym asfaltowymi ścieżkami, biegnącymi wśród drzew. Są tam miejsca ciszy i spokoju i takie, których nie zapomnisz nigdy. Park Cytadela ma wiele atrakcji, dziesiątki rzeźb i pomników ale niewątpliwie  jedną z najciekawszych, dla mnie oczywiście, jest zespól rzeźb autorstwa Magdaleny Abakanowicz, nazwany ,,Nierozpoznani”. Ta plenerowa instalacja powstała w 2002 roku. Na całość składa się 112 dwumetrowych figur bez głów, odlanych z żeliwa. Odwiedzam to miejsce regularnie, kilka razy w roku i zawsze czuję ciarki na plecach, stojąc wśród tej pozornie nieuporządkowanej masy rzeźb. Ogromna ilość, wielkość, potęga pozwala mi uzmysłowić sobie o małości ludzkiego istnienia, jednostki. Ponad setka figur stoi na betonowym podłożu, otoczona pustą przestrzenią porośniętą trawą. Co dziwne, do monumentu nie prowadzi żadna wyznaczona droga. Każdy zainteresowany dociera do pozbawionych głów rzeźb ścieżką własną. Stajesz maleńki wśród idących w różnych kierunkach wielkoludów, zimnych i martwych. Każdy w rozkroku, gotowy rozdeptać cię jak mrówkę, a jednak idziesz. Wplatasz się w tłum, szukasz miejsca najbardziej zagęszczonego. Nie możesz momentami chwycić oddechu, stajesz się żywą częścią dzieła rzeźbiarki. Łączysz się z całością. Czy taki był pomysł artystki? Spowodować, by widz stal się, mimo własnej woli, elementem jej pracy? Takie zadanie mają pokazy performance, absorbować widza, angażować go.  Czy i tutaj mamy do czynienia z podobnym zadaniem, my odwiedzający ,,Nierozpoznanych”? Jedno jest pewne, nikt nie jest obojętny wobec tego co widzi.

Trudno, na pierwszy rzut oka, doszukać się w monumentalnym pomniku harmonii, regularności i ładu. Wydaje się, że każda z 112 postaci podobna jest do innej. Nic bardziej mylącego. Każda figura jest inna. Różni się strukturą powierzchni, kierunkiem marszu, kształtem kręgosłupa, który widać nie na plecach, a na części wewnętrznej powłoki klatki piersiowej. Żeliwne, bezgłowe rzeźby mają jedynie przód, zabudowane są tylko od strony frontowej. Reszta to pusta przestrzeń, wypełniona powietrzem, promieniami słońca, kiedy dzień jest pogodny, a niebo nad Cytadelą lazurowe. Przyglądając się całości widać, że Magdalena Abakanowicz szczegółowo przemyślała każdy element kompozycji. Nic nie jest tu przypadkowe. Inne emocje towarzyszą oglądającemu, który stoi z boku. Tu dominuje spokój i poczucie władzy nad całością. Kiedy wejdziesz w środek, między gęstniejącą masę zimnych figur, stajesz się jedną z nich. Poddajesz się całkowicie woli martwego tłumu. Nic już nie należy do ciebie, nawet myśli są jakby wspólne.  Porywa cię ta potężna zwarta całość, stajesz się jej częścią i nie masz nic do powiedzenia. Tracisz kontakt z rzeczywistością, przenosisz się w inny świat, w inny wymiar czasu. Czujesz ogromną siłę i moc tłumu, jego potęgi, która cię wchłania bez reszty. Idziesz nie robiąc ani jednego kroku, podobnie jak rzeźby Magdaleny Abakanowicz. Czasem masz wrażenie, że postaci ożywają w obecności człowieka. Jakby czerpały z niego część jego sil witalnych. Być może taki był zamysł artystki? Monument i widz wzajemnie się uzupełniają. Stanowią nierozerwalną całość.

Park Cytadela, to miejsce gdzie spoczywają tysiące poległych w walkach o wyzwolenie Poznania. Nie bez powodu monument ,,Nierozpoznani” jest postawiony właśnie tu, gdzie ziemia kryje setki bezimiennych bohaterów. To także miejsce wielu pomników i ciekawych miejsc, o czym napiszę w innym tekście. Zapraszam odwiedźcie Poznań i Cytadelę. Warto. Dzieło Magdaleny Abakanowicz porwie Was bez reszty, a emocje związane z jego oglądaniem zostaną w Waszej pamięci na zawsze. Tekst zawiera w większości moje osobiste przeżycia podczas obcowania z dziełem o nazwie ,,Nierozpoznani”. Chętnych do poznania danych encyklopedycznych odsyłam do strony:  https://pl.wikipedia.org/wiki/Nierozpoznani.

Zamieszczone zdjęcia są autorstwa mojej córki Marty.

 

 

20161120_134731

WARSZAWO JESTEŚ PIĘKNA W GRUDNIU

Dzisiejszym tekstem, Moi Drodzy Czytelnicy, chcę Was przenieść w magiczny nastrój świąt Bożego Narodzenia. Warszawa w przepięknej szacie złocistej, zachwyca mieszkańców i przybyszów. Widziałam inne miasta europejskie udekorowane iluminacjami bożonarodzeniowymi (Paryż, Sztokholm) i mogę zapewnić, z pełną odpowiedzialnością, że nasza stolica wypada na ich tle znakomicie, za co składam pomysłodawcom wyrazy uznania.

W ostatni piątek sytuacja rodzinna kazała mi pojechać do stolicy, gdzie spędziłam całą sobotę i niedzielę. Chciałam podzielić się z Wami Kochani wrażeniami, a jest ich jak na dwa dni pobytu, mnóstwo i to samych pozytywnych. Śnieg, który powitał nas dużo wcześniej, przed wjazdem do miasta, zapowiadał ciekawy weekend.  Zawsze, od kiedy pierwszy raz odwiedziłam Warszawę, to miasto mnie zniewalało swoim pędem, tempem życia, architekturą, urodą. Tym razem do walorów, które wymieniłam wcześnie, doszły dekoracje świąteczne ulic, placów i domów.  Bogate, bajeczne, kolorowe, ociekające złotem i przepychem. Każda ulica w centrum (na obrzeżach nie zdążyłam być) mieni się światełkami. Regularna, zaprogramowana cyklicznie  zmiana barw. Od złotego, poprzez biały do intensywnie niebieskiego koloru, przenosi widza w inny, nieziemski świat. To trzeba zobaczyć, bo opisem trudno oddać urok i magię tego zjawiska.

Jak poinformowała mnie zaprzyjaźniona rodowita warszawianka, w tym roku jest inaczej niż w poprzednie lata. Bogaciej, dwa razy więcej światełek, nowe elementy upiększające, inna aranżacja. Centralna część dekoracji ciągnie się w dłuż Traktu Królewskiego i obejmuje  plac Zamkowy, Krakowskie Przedmieście, Nowy Świat, plac Trzech Krzyży i Aleje Ujazdowskie, by osiągnąć swój cel przy Belwederze. Oprócz niezliczonej ilości światełek, ułożonych na każdej ulicy w inne kompozycje, spacerując minęliśmy dostojnego pawia, z rozłożoną lirą, na Alejach Ujazdowskich, w pobliżu Łazienek Królewskich. Zaś na placu Na Rozdrożu stoi intensywnie kolorowy autobus, z prezentami na dachu. Nie ma drzwi, otwarte wejście zaprasza dzieci do zabawy. Radość i krzyki zachwytu oznajmiają nam, dorosłym, że ten pomysł jest jak najbardziej trafiony. Przecież nie chodzi o to by tylko patrzeć i podziwiać, ale przy tej okazji sprawić mieszkańcom jak najwięcej radości, zwłaszcza dzieciom, którym niewiele potrzeba by śmiały się i reagowały spontanicznie. Żałuję bardzo, że nie miałam czasu na dotarcie do centralnego punktu miasta, placu przy Zamku Królewskim i Starego Rynku. Dziwy świąteczne, które tam oglądają mieszkańcy stolicy, ale również przyjezdni,z innych części kraju i spoza, mogą zawrócić w głowie, zapewne. Spacer po ulicach Warszawy, odświętnie udekorowanej, sprawił mi, mieszkance Poznania, wiele radości. U nas, jak to zwykle bywa na prowincji, ubogo, oszczędnie i nijak.

Jedno co zaskoczyło mnie negatywnie, podczas spacerów po stolicy, to dantejskie ciemności w Łazienkach Królewskich. Na głównej ścieżce, łączącej aleje Ujazdowskie z Czerniakowską, nie ma ani jednej latarni. W ciągu dnia, to nie przeszkadza. W okresie bożonarodzeniowym, kiedy co jakiś czas trasę oświetlają postaci z dawnych epok, też. Ale kiedy w pozostałym czasie roku przyjdzie wieczorem  znaleźć się w tym parku, groza wyziera zza każdego drzewa. Moje dzieci były dwa tygodnie wcześniej w Warszawie. Nie odważyły się przejść parkiem na drugą jego stronę. Ciemność, nawet na jego głównej ścieżce, chyba o nazwie Aleja Chińska, o ile dobrze pamiętam, zaprasza tylko najodważniejszych. Jak sobie radzą goście restauracji Belvedere? Poza tym małym zgrzytem widać gołym okiem, że Łazienki Królewskie są popularnym i ulubionym miejscem  mieszkańców i turystów. Mimo, że w sobotę i niedzielę pogoda niezbyt zachęcała do zabaw na świeżym powietrzu, mnóstwo ludzi było w parku. Dzieci lepiły bałwany, inne z rodzicami zjeżdżały na sankach, z górki przy  Pałacu Ujazdowskim. Bieganie po śniegu najwięcej radości sprawiało maluchom, które pierwszy raz w życiu miały okazję dotknąć i poznać biały, zimowy puch.

Niestety nie zrobiłam żadnego zdjęcia, bo skupiłam się na obserwowaniu i wymianie wrażeń z bliskimi. Nie chciałam by bieganie z aparatem zakłóciło mi piękno przeżyć. Wierzcie mi, jeszcze raz powtórzę słowa zawarte w tytule, ,,Warszawa jest piękna w grudniu”. Przekonajcie się sami jadąc na jeden z  grudniowych weekendów do stolicy.

WNIOSKI WYNIKAJĄCE Z OBSERWACJI ŻONY I MATKI

,,Współcześni mężowie i ojcowie angażują się w życie rodziny aktywniej niż w ,,czasach mojej młodości”. Na początku tekstu postawiłam tezę,  w dalszej części postaram się uzasadnić jej słuszność.

Obserwuję młode małżeństwa w rodzinie, miejscu zamieszkania, na ulicy i placach zabaw. To co widzę owocuje czasem mimowolnymi myślami i automatycznym powrotem do przeszłości, a ściślej mówiąc, do czasów kiedy byłam młodą żoną i matką. Refleksja pozwala na stwierdzenie pewnych, a właściwie zdecydowanych różnic w zachowaniu młodych mężczyzn, ich roli i zaangażowaniu w życie swojej rodziny. Najłatwiej opisać zjawisko na podstawie własnych obserwacji i doświadczeń. Wtedy nie może być mowy o błędzie, kłamstwie, wypaczonym spojrzeniu na problem. Tak też uczynię w tym przypadku. Znam temat omawiany dobrze, bo sama w nim uczestniczę, a ustaleniami i wnioskami chcę podzielić się z Wami Szanowni Goście mojego bloga. Sprawa dotyczy każdego z nas, więc nie kryję, że liczę na ciekawą dyskusję, w zamieszczonych pod postem komentarzach.

Najpierw omówię przeszłość, czyli czasy, w których moja rodzina była młodą komórką, na progu życia małżeńskiego. Jak wtedy swoją rolę wypełniali mężowie i ojcowie? Trzeba zacząć od tego, że większość kobiet, po urlopie macierzyńskim, występowała do firmy z prośbą o trzyletni urlop wychowawczy. Mężczyzna, zarabiał na rodzinę sam, zaś matka, do ukończenia przez dziecko trzeciego roku życia, przebywała z nim w domu. Kobiety integrowały się na placach zabaw, wymieniały opinie i doświadczenia na temat wychowywania dzieci. Przyjaźnie zawiązane przez matki przetrwały do dziś, z przyjemnością wspomina się podczas przypadkowych spotkań tamte czasy. Ojcowie pracowali często całymi dniami, a nawet w nocy. Mało mieli czasu i sił, by aktywnie spędzać czas z rodziną. Rzadko angażowali się w życie dziecka. Matka najczęściej chodziła z latoroślą do kina, teatrzyku, na miejskie imprezy, do cyrku czy na spacery, a nawet do kościoła, sama. Mężczyźni popołudniami i wieczorami, a także w  dni wolne od pracy, regenerowali siły najczęściej oglądając telewizję. Nie mieli siły, a może przede wszystkim potrzeby ani ochoty, uczestniczyć w spacerze, zabawach z dziećmi, wyjściach z domu. Przypuszczam, że duży wpływ na taką sytuację miało wychowanie. Od zawsze wpajało się mężczyznom, że to oni są samcami alfa, na barkach których spoczywa utrzymanie rodziny. To i nic więcej było ich obowiązkiem. Rzadko który mąż i ojciec chciał wychylić się poza tę rolę. Bał się o utratę statusu macho. Place zabaw, kina i teatrzyki w większości wypełnione były dziećmi z matkami, niestety bez ojców. Tak pamiętam tamten czas ja i zapewne wiele kobiet – moich rówieśniczek, z czasów PRL-u.

Dzisiaj obserwując młode rodziny, serce aż rośnie z radości i podziwu. Czasy zmieniły się diametralnie, a wraz z tym rola męża i ojca w rodzinie. Dzisiaj młodzi mężczyźni aktywnie uczestniczą w życiu ,,swojego stadka”. Dumnie towarzyszą żonie i dziecku w spacerach, zabawach. Młodzi ojcowie uczą swoje dzieci jeździć na wrotkach, rowerze, grają w klasy. Zaprowadzają dziecko na pozaszkolne zajęcia, noszą torby wypełnione zakupami. Pięknie wygląda tatuś niosący dziecko na rękach, które regularnie o godzinie 17.00 śpi na jego ramieniu. Dodam tylko, że młody tata musi zanieść je na czwarte piętro. Zaprowadzanie dzieci do przedszkola, odbieranie i zajmowanie się nimi w domu, przez ojców, jest dzisiaj regułą. Matki często zmuszone są, ze względu na potrzeby finansowe, pójść do pracy, zaraz po urlopie macierzyńskim. Przynajmniej tak było do momentu wydłużenia płatnego urlopu macierzyńskiego, do roku. Władze dostrzegły potrzebę pomocy rodzicom i ustaliły pomoc w kwocie 500 złotych na drugie dziecko i każde kolejne, do ukończenia przez nie 18 roku życia. Nie będę rozpisywać się, czy to rozdawnictwo, zniechęcanie kobiet do aktywności zawodowej (różne opinie da się usłyszeć na ten temat). Faktem jest, że mężczyźni mają czas i siły, by uczestniczyć w pełni w życiu rodziny, angażować się w proces wychowania syna czy córki. Sami też tego chcą. Sprawia im to przyjemność. Daje wiele radości i satysfakcji. Nie uważają, że tracą część swojej męskości, niewieścieją. To zjawisko napawa radością i nadzieją, że idziemy w dobrym kierunku. Skończyła się epoka pracy mężczyzny i zarabiania na całą rodzinę. Dzisiaj oboje rodziców pracuje, razem uczestniczą równo w życiu własnych dzieci. Myślę, że ta sytuacja jest normalna. We wspomnieniach z wczesnych lat życia, dziecko powinno widzieć często obojga rodziców u swojego boku. Niestety dzieci moje i większości rodzin z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych wspominają tylko czas spędzony z matką, bo ojcowie mieli czas i siły tylko na pracę. Reszta należała do kobiet.

Proszę podzielcie się własnymi spostrzeżeniami i doświadczeniami. Być może są one zupełnie inne niż moje.

RYSIEK RIEDEL – NIEZWYKŁY ARTYSTA, TRAGICZNA POSTAĆ.

Piosenki Dżemu towarzyszyły mi od zawsze, kiedy po raz pierwszy usłyszałam tę grupę bluesową. Co więcej słucham ich w dalszym ciągu, a najbardziej ulubionymi są ,,Autsajder”, ,,Skazany na bluesa” i ,,Sen o Viktorii”. Wiedzą o tym moje dzieci, więc w tym roku, na Dzień Matki, podarowały mi biografię wokalisty Dżemu, autorstwa Jana Skaradzińskiego, zatytułowaną po prostu ,,Rysiek”.

Tragiczna postać, ten zwrot najbardziej pasuje do Riedla. Od najmłodszych lat, jego życie, to ciągła walka: o chleb, miłość rodziców, akceptację nauczycieli, kolegów. Nic nie było mu dane bez wysiłku. Szybko zakończył edukację na szkole podstawowej. Niosło Go ku wolności, głównej dewizie jego życia. Pozycja, którą Wam prezentuję, to: ,,Prawdziwa historia życia Ryśka Riedla. Jego choroby narkotykowej. Euforii, zniechęcenia, walki i komplikacji. Dramatu. Drogi na skróty do śmierci” – to słowa autora książki, o swoim dziele. Książka nie jest łatwa w odbiorze. Pierwsza część poświęcona jest dzieciństwu. Opowiadają o nim osoby, które znały Ryśka, przede wszystkim jego siostra Małgorzata. Najbardziej porusza to, że Rysiek nie był kochany przez ojca  jako dziecko i tak zostało do końca. Matka zaś otaczała Go wielką miłością, ale z reguły wtedy kiedy nie było ojca. W szkole miał ciągłe kłopoty, nie przywiązywał wagi do nauki, nie potrafił podporządkować się dyscyplinie panującej w niej. Najczęściej wagarował.

W dalszej części biografii autor opisuje przebieg kariery piosenkarskiej: początki, wydane albumy, koncerty, koledzy, tworzenie tekstów, próby swoich sił poza Dżemem. W zasadniczej części pojawiają się wypowiedzi osób, z którymi Rysiek współpracował. Mało jest narracji autorskiej. W piosenkach począwszy od ,,Whisky”, poprzez ,,Niewinnych”, ,,Detox”, ,,Małą aleję róż”, ,,Prokuratora” aż po ostatnią czyli ,,Autsajdera” – wszędzie zawarte jest świadectwo picia, palenia trawy,  po dragi prowadzące do śmierci. Co ważne Riedel wiedział, co uczyniły z jego życia narkotyki. Nigdy nie namawiał do ich brania, wręcz ostrzegał, zabraniał,  nie częstował początkujących.

Tragizm jego życia polega na tym, że wszystko co robił miało prowadzić go do wolności. Ale alkohol i narkotyki zniewoliły go, wzięły w swoje szpony, nie pozwoliły się wyrwać. Z czasem całe swoje życie artystyczne i prywatne podporządkował nałogowi. Choroba – roztaczała przed nim oblicze śmierci. Kiedy wiedział, że nie uwolni się z uzależnienia, przegra napisał ,,Modlitwę”. Bo cóż więcej mu pozostało? Niestety nie została ona wysłuchana ani przez ludzi ani przez niebiosa. Sam zagubiony, wyniszczony, załamany poddał się, o czym opowiada w ,,Autsajderze” słowami: ,,Ja już nigdy się nie zmienię. Zawsze będę żył już tak”. Na początku kariery on i jego koledzy brali przykład z artystów światowych. Uważali, że bez narkotyków nie może powstać dobra muzyka. Taka była moda. Ćpali jego idole: Clapton, Hendrix, Morrison, Joplin, Cocker. DRAGI = WOLNOŚĆ, tak wtedy uważali. Do tego pasował hippisowski styl Ryśka. Poprzez alkohol, narkotyki, muzykę, kino,włóczęgę, literaturę, odrywał się od życia codziennego. Musiał, bo odczuwał w dwójnasób ból istnienia.

Nie wiedział wtedy, że wystarczy 2,5 – 3 lat brania, by uzależnić się od narkotyków na zawsze. Od 1986 roku było  coraz gorzej. Zarwane terminy, próby, koncerty. Nie obowiązki, a dragi wyznaczały rytm życia Riedla. To rodziło konflikty i napięcia w zespole. Rysiek był nieprzewidywalny. Kiedy był na głodzie narkotykowym, nic nie było ważne, poza ,,przygrzaniem”………………….

Nie napisze nic więcej. Sami przeczytajcie, bo warto. Jako uzupełnienie polecam film o Ryszardzie Riedlu i Dżemie zatytułowany podobnie jak piosenka, śpiewana przez Ryśka  ,,Skazany na bluesa”. W obrazie filmowym widać dzień po dniu, etap po etapie staczania się wokalisty na dno. Przestał przywiązywać wagę do wyglądu. Spocony, niedomyty, w poszarpanej kurtce. Tylko głos przejmujący, niezmiennie piękny został do końca.  Posłuchajcie proszę ,,Autsajdera”, wersję wykonywaną na żywo w Bydgoszczy w 1993 roku, czyli rok przed śmiercią. Ten obraz wystarczy, by wyobrazić sobie wszystko co dotyczyło wokalisty Dżemu u schyłku jego życia.

REMONT CZ. II. ARTYSTA PRZEJĄŁ PRACE PO PARTACZACH, MOJE TROSKI TEŻ

Kiedy zobaczyłam i usłyszałam Artystę pierwszy raz, pomyślałam: to człowiek którego potrzebuję teraz najbardziej. Konkretny, rzeczowy, spokojny, wyważony, nic nie stanowiło dla niego problemu, na drobiazgach się nie skupiał. Natychmiast ocenił sytuację. Mieszkanie rozgrzebane, ekipa zwolniona, a położone w łazience płytki (indygo) falują na ścianie jak woda w morzu. Z perspektywy czasu muszę przyznać, że definitywne zakończenie współpracy z poprzednią ekipą było najlepszą decyzją jaką podjęłam w związku z remontem. Wierzcie mi zrobiłam to stanowczo zbyt późno. Przez swoje miękkie serce i skrupuły, naraziłam się na niepotrzebne koszty i wydłużenie czasu remontu o około półtora miesiąca. Warto czasem posłuchać młodszych, trzeźwym okiem patrzących bliskich, którzy już na samym początku sugerowali rezygnację z usług niesolidnej ekipy. Uważałam, że są do malarzy uprzedzeni bez powodu i brnęłam w kłopoty ślepo, jak ćma w ogień. Na szczęście w porę się ocknęłam.

Artysta przyjechał, z całym wyposażeniem, dzień przed Bożym Ciałem. W mig, bez ceregieli, uzgodniliśmy zakres prac (bez pomiarów i szczegółów), kwotę za ich wykonanie, inne drobne sprawy zostały spisane na kartce i na tym koniec. Wykonawca zlecenia nie miał problemu z akceptacją  wymagań jakie przed nim postawiłam. Zamierzał wykonać wszystko sam, poza podłączeniem kuchenki gazowej. Pomyślałam: Losie jesteś łaskawy dla mnie. Potrzebuję teraz najbardziej zrzucić z siebie problemy związane z remontem na kogoś kto niepodzielnie je udźwignie. Zaczęłam pracę na ryneczku i to działanie absorbowało mnie całkowicie od rana do wieczora. Nie miałam siły w tej sytuacji kierować pracami nieudolnej poprzedniej ekipy, której każdego dnia wytykałam palcem niedociągnięcia. Nie teraz, nie w tej chwili, nie mam siły, nie mogę spać. Dzień przyjazdu Artysty zmienił sytuację diametralnie.

W Boże Ciało Artysta zaczął naprawiać, to co zostało zepsute. Uzgodniliśmy, że płytki położone na ścianie w kuchni zostawimy, mimo niedoróbek. Natomiast  osiem metrów płytek w łazience trzeba zdjąć. Artysta miał nadzieję, że uda się je odzyskać dzięki urządzeniu, które poznał w Norwegii. Jego praca polegała na przytykaniu gorącej ssawki do płytki, a ta rozpuszczała klej, pozwalając zdjąć nieuszkodzoną glazurę położoną wcześniej. Niestety pracownicy żadnej wypożyczalni sprzętu budowlanego, w moim dużym mieście, nie posiadali, a nawet nie znali takiej maszyny. Proponowali tradycyjny młotek i majzel (skuwanie ręczne) albo za pomocą młota mechanicznego czyszczenie ściany. W obu przypadkach płytki oczywiście będą zniszczone. W jeden dzień Artysta uporał się z moimi płytkami, tłukąc je z całej siły, a kolejne kartony zapełniały się gruzem. Mieszkańcy kamienicy poszli do kościoła, a mój pracowity chłopak robił hałas na całą ulicę. Pracował z wielkim entuzjazmem do późnych godzin wieczornych.

Wezwałam szefa pierwszej ekipy, pokazałam gołą ścianę i kartony zniszczonych płytek. Domagałam się zwrotu pieniędzy za osiem metrów glazury. Pokrył koszty bez oporów. Pożegnaliśmy się bez złości. Mimo wszystko żal mi go było. Poprosiłam by nigdy więcej nie brali się za prace, których nie są w stanie wykonać dobrze. Narażają siebie na straty, a inwestora na stress, dodatkowe koszty związane z remontem i wydłużenie czasu jego trwania. Tłumaczył się kłopotami natury osobistej, nieudolnie usprawiedliwiał przykrą sytuację, która zaistniała między nami. Myślę, że w głębi serca szczęśliwy był, że zdjęłam z niego obowiązek kontynuowania remontu, którego nie był w stanie wraz z pracownikiem dokończyć. Problemy, które mnożyły się każdego dnia przerosły jego wiedzę i umiejętności. Nie miał odwagi przyznać się do braku doświadczenia w tej materii. Może obawiał się, że nie znajdę nikogo, kto poprowadzi dalej rozgrzebane przez nich prace? Widziałam, że poczuł ulgę, zostawiając moje mieszkanie innemu fachowcowi. Pewnie spodziewał się również porażki jego. Zdziwiłby się gdyby zobaczył dzieło końcowe Artysty.

Oczywistym jest, że w remoncie mieszkania uczestniczyłam nie tylko ja, również moja rodzina. Rzadko opisuję jej członków, mało piszę o mężu i dzieciach. Szanuję decyzję o ograniczeniu do minimum zamieszczania informacji na ich temat. Piszę wyłącznie o sobie. Również nie sfotografowałam kolejnych etapów prac. Moje rodzina i dom nie są przeznaczone do udostępniania w internecie, za co przepraszam Gości bloga.

Kolejna część tekstu na temat remontu ukaże się wkrótce. Zapraszam.